Steeds vaker lezen en horen we via de media dat het niet meer gaat om het antwoord op een ons overkomen onheil, maar over de vraag of we wel de protocollen (lees regels) hebben gevolgd. Kortom, dat zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat de banken getroffen zijn door parasieten.

De bestrijdingsmiddelen waren onbekend en er kon dus vrijelijk door de aanzienlijken in dit metier gehandeld worden zonder een moment stil te hoeven staan dat er wel eens een echec kon ontstaan. Voor van alles en nog wat bestaan objectieve cijfers, criteria en protocollen, zodat het arbeidzame deel der natie altijd afgerekend kan worden. In uw werk, thuis of vereniging wordt iedereen gewezen op zijn/haar verantwoordelijkheid. Dat je verbonden bent met erkenning van waarden tot fatsoen doet je gebonden voelen. Je doet wat je doet en soms niet, omdat dit je eer te na is.

De graai cultuur spreekt de meeste van ons niet aan, ondanks dat je het overal tegen komt. Iedereen wil meer verdienen, maar vergoelijkt dit als het gaat om positie verbeteringen. Om het doel te bereiken wordt er gewerkt met bonussen, want dat zet meer aan dan een schaaltje hoger op ladder van het loonhuis. Een extra prikkel is goed voor de ‘werker’. Maar wie werkt zich dan uiteindelijk zeven slagen in rondte? Managers? Directie? Aandeelhouders? Werknemers?

Het zijn wat je bent, bestaat bij de gratie van waaruit je bent voort gekomen, d.w.z. een cultuur dat verbondenheid met het gevoel gebonden te zijn aan hetgeen je kan boeien. Bijvoorbeeld gewaardeerd worden, de hulp om verder te komen, de basis van vertrouwen, bezieling voor je werk, of overgebrachte passie.

Nu is het kil, zuiver calculeren, ongebonden cultuur en verantwoordelijkheid is voor hen die na mij komen. Velen zitten er alleen en representeren alleen anderen waarmee zich verbonden voelen.

Toch zijn we wel gevoelig voor tegenslagen. Eerst uiten we dat in beklag, afgeven op anderen en introduceren van allerlei nieuwe toezichtorganen of nieuwe regels en protocollen. Weer later buigen we mee met wind en gaat ieder voor zich op zoek naar zijn of haar identificatie met hoe het moet zijn om gelukkig te zijn (met elkaar). Daarna zijn we weer verbonden gebonden.

Martin Schreurs,

Wethouder te Woerden.